Vuurdans

Er hing een affiche van de "traditionele" Balinese vuurdans aan de muur van mijn guesthouse. Een beetje typisch voor Bali was het feit dat het geafficheerde uur en de dag van de voorstelling (donderdag in plaats van vrijdag) niet meer klopte. De prijs was ook omhoog gegaan met 30%. Bali is zeker niet langer het backpackersparadijs dat het geweest is, de prijzen zijn zelfs meestal duurder dan in Thailand.

De vuurdans vond plaats in een bijgebouw van een plaatselijke tempel. In tegenstelling tot de tempels in Thailand, vind ik de Balinese variant niet echt veel soeps. Toeristen zijn ook niet echt welkom in een Balinese tempel heb ik de indruk. Als je een sarong aantrekt (lang stuk stof dat je als een rok rond je lendenen hangt) mag je als Belg de bijgebouwen bezoeken, maar in de ceremonie ruimte mag je niet komen. Als je een tempel wil bezoeken is het dus allemaal een beetje ingewikkeld gedoe.

Voor het gebouw waar de vuurdans zich ging voltrekken , moest je geen sarong aantrekken ... een foute toeristenoutfit volstond. De hele vuurdans duurde aardig lang. De mannen zaten in een cirkel rond het vuur terwijl ze onder rythmisch gezang de sierlijk dansende vrouwen begeleidden. Af en toe kwam er ook een man verkleedt als demon de boel een beetje op stelte zetten. De "Balinese acteur" die de rol van demon op zich nam, zat wel verrassend goed in zijn rol ... een genot om naar te kijken.

Het hoogtepunt van de avond was een vuurhaard van kokosnoten, te zien op onderstaande foto. Een man die op een soort bezemsteel met paardenkop zat, danste erom heen. Plotseling ging hij gewoon in het vuur stan, om de smeulende kokosnoten uit elkaar te stampen. De gensters vlogen in de lucht en de toeschouwers waren totaal verrast door deze totaal onverwachte manoeuver.


De uitelkaar gestampte kokosnoten werden vervolgens weer bijeengeveegd, zodat ze weer vuur vatte. De "vuurman" deed zijn kunstje nog enkele keren over, bij de laatste keer dat hij het vuur uiteenstampte belandde er een smeulende kokosnoot in mijn voeten. "Eek a mouse" gewijs stampte ik in een reflex de kokosnoot terug richting hem.

Alsof de weergoden het hadden afgesproken begon het te regen tijdens de vuurdans. Dankzij het overkoepelende dak, werd het vuur gelukkig niet gedoofd. Want zeg nu zelf een vuurdans zonder vuur is een beetje belachelijk.

Symbolisch gezien is het wel logisch dat de Balinezen een vuurdans hebben, want ze leven tenslotte op een "eiland vol met vuur" als vulkanisch eiland. 1 van de actiefste vulkanen op Bali is de 1717 meter hoge mount Batur, de laatste kleine uitbarsting dateert van 2000. Een geweldadige uitbarsting in 1963 doodde duizenden mensen.

Bestemming bereikt

"Woohoo, you have reached your destination Bali, you are a genius" : zou de Homer Simpson TomTom voice-over zeggen. Op onderstaand wereldbol zie je de pijl die wijst naar het gele stipje waarop ik op dit moment rondloop. Ik bevind me weer op het Zuidelijk halfrond, om een of andere reden word ik daar de laatste jaren naartoe getrokken. Misschien loop ik wel graag ondersteboven.

Van de luchthaven in de hoofdstad Denpasar ben ik naar Ubud getrokken dat in het binnenland ligt. Mijn eerste indruk is een beetje dubbel. Misschien wel omdat ik de wijde omgeving rondom Chiang Mai een bijzonder aangename plaats vind om te vertoeven. En dat heeft ook met de mentaliteit van de mensen te maken. Zo zijn de mensen in Noord-Thailand bijzonder vriendelijk, misschien wel de limburgers van Thailand.

"Monkey see, Monkey do" Monkey forest Ubud.

In Ubud, Bali zijn de mensen iets minder vriendelijk. Bali is het enige Hindu eiland van de Indonesische archipel de andere eilanden zijn overwegend moslim. En ik waan mij ook een beetje terug in het eveneens hinduistische India. Om de vijf meter word je hier op straat wel lastiggevallen. De mannen roepen "taxi, sir" en de vrouwen roepen "massage, sir", en het beperkt zich niet tot de hoofdstraat het is gewoon overal. Een Australische toerist vatte het goed samen toen een Balinees weer "taxi, sir" naar hem riep, hij antwoordde "The answer is no, no, no , no, no, no, no and no !"

De andere kant van de medaille is, dat ik op het juiste moment in Ubud zit. Want deze zaterdag is er een groots festival waar de hele stad zich op dit moment op voorbereid. Het is een hindu-festival en de mensen zitten overal op straat bloemenoffers te maken. Alle huizen zijn ook versierd.

Ik ben gisteren naar een vuurdans geweest en dat was redelijk spectaculair, foto's volgen later. Ik verblijf momenteel in een guesthouse van een Nederlander, de meeste gasten zijn ook van de Nederlandse nationaliteit. Ik waan me een beetje in een exotisch Nederland, wat Indonesië in feite ook een beetje is.

Het is regenseizoen, dus in de namiddag valt er altijd wel een bui. Gelukkig maar want het is loeiheet, minder aangenaam warm dan in Thailand. Als je hier op straat rondloopt, ben je binnen de kortste keren aan het zweten gelijk een rund.

Even nog een korte update, ik ben van Chiang Mai met de bus naar Bangkok gereisd. Met een tussenstop van twee dagen in Sukhothai de eerste officiële hoofdstad van Thailand. In Bangkok heb ik zoals in het liedje "One night in Bangkok, and the world's your oyster", one night in Bangkok doorgebracht. Ik moest 's morgens mijn vlucht hebben om 6 uur, dus heb ik de nacht maar doorgebracht in Thailands' huidige hoofdstad.

De blogfoto's van Tiger Kingdom en Doi Saket zijn van een woordje uitleg voorzien. So check it out.

One night in Bangkok

Van Sukhothai naar Bangkok met de bus daarmee maak je 7 uren tijd van je leven zoek. De bus neemt je mee door een vlak landschap, dichterbij Bangkok komend flitsen de shoppingcenters en snelweghotels voorbij. Een ander iets dat opvalt langs Thaise wegen zijn de reclameborden voor Chelsea en Manchester United, de gezichten van de voetbalgoden uit de Premier League duiken naast zowat elke weg van betekenis.


Het fileprobleem in metropool Bangkok gaat in de komende decennia aangepakt worden door ruimte in de lucht te zoeken lijkt het wel. Een viaduct met andere woorden. Op sommige plaatsen liggen er al "dubbeldeksnelwegen", op andere plaatsen staan talloze betonnen pijlers in de stijgers om de toekomstige snelwegen in de lucht te ondersteunen.

Het centrale busstation van Bangkok is een zootje ongeregeld van wel honderden bussen. Toeristen zijn er zeldzaa, en dat mag ik geweten hebben. Ik was de bus nog niet uitgestapt of de taxichauffeurs kwamen als hyena's op hun prooi op me afgelopen. In de verte wenkte een politieman me, "mijn redder in nood" dacht ik. Fout gedacht want hij loodste me prompt naar de openstaande deur van een klaarstaande taxi. De Thaise rijkswacht, u vriend. Ja, tarara Micha Marah.

Ik wou niet met de taxi naar de luchthaven gaan want je kan op een goedkopere manier met de Skytrain naar Suvarnabhumi international airport Bangkok. De politieman en de taxichauffeurs achter mij latend, vond ik uiteindelijk de informatiebalie van busstation Bangkok. Het treinstation bleek op een kilometer afstand gelegen te zijn, een gigantische wolkenkrabber diende als visueel anker naar waar ik op af moest gaan.


Een man kwam op mij afgestapt met de vraag waar ik naartoe wou, ik wees naar de wolkenkrabber. Een 10tal seconden later zat ik met volwassen reiskoffer op mijn knieen, achterop een taxiscooter. Een 15 kg wegende reiskoffer vasthouden op een scooter met Valentino Rossi aan het stuur, dat valt niet mee. Zeker als de Thaise Valentino als een gek laveert tussen de verschillende rijvakken. Met een reiskoffer op een scooter, een betere training voor de buikspieren blijkt er niet te zijn.


Eenmaal bij het treinstation aangekomen ging het relatief snel richting Bangkok airport. (aan een tarief van 30 baht treinstation wolkenkrabber-Phaya thai + 45 baht van Phaya thai station-Luchthaven Bangkok) Op de luchthaven mijn koffer en rugzak afgezet bij left luggage en hup terug naar Bangkok voor 1 nacht in Thailands "hangover part I-II-II" hoofdstad.

Mijn vlucht naar Bali vertrok de volgende ochtend om 6 uur, dus moest ik om 4 uur present geven op de luchthaven. Op zich niet de moeite om een hotel te boeken. Plan b was dan maar het nachtelijk Bangkok verkennen.

Om half elf 's avonds stond ik terug in het centrum van Bangkok, een taxiscooter zou me de volgende 3 uren alle uithoeken van de stad laten zien voor 300 baht. Hup volle sjees het nachtelijke Bangkok in.

Fel verlichte pleinen, wolkenkrabbers en sierlijke tempels schieten voorbij. Als we bij de Wat Pho tempel stoppen, vindt mijn chauffeur "Wiet" genaamd (Suske Wiet voor de vrienden) als bij toeval een openstaande deur van de ommuurde tempel.


En zo lopen Suske Wiet en Hermanski moederziel alleen door de tempelgebouwen van Wat Pho. Het unieke aan de Wat Pho tempel is de gigantische liggende Bhoedda en ook de Thaise massages die de Boeddhistische monniken in de tempel aan de toeristen aanbieden. Op dit onchristelijke uur (23.30) is dit alles natuurlijk niet mogelijk.

Tot mijn verbazing zie ik mensen onder een muggennet liggen in het heiligste der heiligen, namelijk de gouden Boeddha's rondom de centrale tempel. Na deze unieke nachtelijke wandeling door de tempel vervolgen we onze tocht door Bangkok.


De Chao Phraya-rivier volgt alsook enkele gezellige avondmarkten. Daarna volgt toeristenval Khao San road, meer toeristen dan Thaise mensen zie je hier in het straatbeeld. Het is nu half 1 's nachts en het ziet er nog zwart van het volk. De nacht wordt nog vervolgd door een tuk tuk rik door de nachtelijke hotspots van Bangkok en hier en daar een stopover :-) Om half vier sta ik terug op de luchthaven van Bangkok ... ready for Bali.

Sukhothai

Om 9 uur 's avonds bereikte ik het busstation van Sukhothai na een 5 a 6 uur durende rit. Naast mij zat er nog 1 toerist op de bus, de rest waren allemaal Thaise mensen. Op een soort van motorbakfiets werd ik van het busstation naar mijn guesthouse gebracht.

Het guesthouse lag vlakbij de rivier van Nieuw-Sukhothai, een weinig memorabel stadje in midden Thailand. De 2 dagen dat ik er verbleef, vielen net samen met de 3-daagse tempelfeesten. Een soort van Vlaamse kermis rondom de Boedhistische tempel van de stad. Allerhande eetkraampjes, podia en kinderkermisattracties luisterden het geheel op. Een onderdeel van het festival dat iets minder goed in de oren ligt, is een soort van musical optreden in blinkende glitterpakjes. De acteurs zingen op een onrythmische manier in een extreem galmende microfoon, gelukkig stoppen ze met zingen om 12 uur 's nachts. Het nadeel is dan weer dat ze om 5 uur 's morgens opnieuw hun kelen openzetten. Het spreekt voor zich dat ik tijdens mijn 2daags verblijf in Sukhothai weinig geslapen heb.


Maar dat mag de pret niet drukken. Het guesthouse personeel was supervriendelijk, en er verbleven 2 blonde Zweedse deernes die elke dag in bikini door het restaurant paradeerden. Een ander voordeel was het fiet dat het guesthouse gratis fietsen ter beschikking had. Met zo'n fiets ben ik naar het 12 km verderop gelegen oud-Sukhothai gereden, onder muzikale begeleiding van de Beastie Boys. Met de song "Long Fire Burn" op repeat laveerde ik in de chaotische Thaise verkeersstroom richting historische tempelstad.

Oud-Sukhothai (letterlijke betekenis "Dageraad van het geluk") was 140 jaar lang de hoofdstad van Thailand en is gesticht in 1238. De periode van het Sukhothai rijk wordt door de Thai als het gouden tijdperk van hun beschaving gezien.

Sukhothai is minder bekend dan die andere oude hoofdstad Ayutthaya (op een uurtje van Bangkok gelegen). Gelukkig maar zou ik zeggen, geen horde toeristen hier in het historische hoofdpark, dat op zich niet zoveel gebouwen telt. Het is er toch aangenaam vertoeven tussen de lotusvijvers en de Boeddha-beelden.

Een Amerikaan uit Silicon Valley die ook in Sukhothai rondliep, vertelde mij dat hij de dag er voor Ayutthaya heeftg bezocht en dat het daar allemaal wat mooier is.

Oud-Sukhothai beperkt zich niet tot het centrale met de fiets kan je ook enkele andere beelden en tempels bezoeken. Na een verfrissende kokosnoot tussenstop in onderstaand "wegrestaurant
" fietste ik verder op weg naar de "Big Bhudda" Wat si Chum. In een souvenierwinkel in Chiang Mai zag ik een postkaart van deze enigmatische Boeddha voor het eerst, het beeld intrigeerde me meteen en nu was ik enkele honderden meters verwijderd van "the real thing".

De Wat si Chum boeddha ligt vlakbij een gigantische lotijsvijver met wel duizenden lotussen, nooit gezien. Het metershoge beeld zit ingekapseld in een vierkantig gebouw, slechts een smalle vertikale opening aan de voorzijde toont zijn gezicht.

Binnenin zie je zijn volledige silhouet. Observatie is de beste leraar, elke boeddha heeft zijn specifieke houding en oogopslag. Zo kan je verschillende muddra's (de manier waarop hij zijn handen en vingers houdt) onderscheiden. Elke muddra verbindt verschillende energiebanen in het lichaam, zoals in de Vedische tradities van India onderwezen wordt.

Het "monkey see, monkey do principe" indachtig, kun je als je de houding van de boeddha spiegelt, de kwaliteit in je lichaam waarnemen die hij vertegenwoordigt. Zo zal een muddra die de hartmeridiaan verbindt, die kwaliteit in jezelf naar boven brengen.

De rust van het oude Sukhothai was een welkome afwisseling tussen de drukte van Chiang Mai en miljoenenstad Bangkok.

Tiger kingdom

Eventjes buiten Chiang Mai ligt het Tiger kingdom. Een Amerikaans aandoend mini-attractiepark. De attractie ter zake zijn dus de tijgers. Niet alleen de baby/peuter tijgers zoals op de foto. Nee hoor, je kan ook op de foto met een volwassen tijger. Bij binnenkomst kan je kiezen uit zowel een baby-tijger als uit een medium of XL-tijger. Een beetje zoals bij t-shirts small, medium of extra large ... the choice is all yours.

Mensen kiezen toch het liefst voor extremen. Zowel de baby-tijgers als de XL-exemplaren waren het drukst bezet. In de kooi van de medium tijgers liep geen kat rond, figuurlijk gesproken dan.

Me, myself and I had dus voor de baby-tijgers gekozen. De redenering daarachter was de volgende : net zoals bij de mens is een baby-tijger zowat de puurste blauwdruk van het wezen dat je in handen kunt nemen, en wie smelt er niet weg voor een baby-tje ? Een andere belangrijke reden was dat zo'n baby tijger je niet kan opeten, terwijl een volwassen tijger wel een Hermanski als een lekker tussendoortje kan zien. Met het weinige vlees dat eraan mijn botten zit, had ik het misschien toch kunnen wagen :-).

Achteraf gezien was ik bijzonder in mijn nopjes met mijn keuze van de baby-tijger. Ik was namelijk met de Canadese Ingrid uit Calgary naar het Tiger kingdom gegaan. Zij had voor de XL-tijgers gekozen en die lagen er maar wat gedrogeerd bij, nauwelijks hun kop opheffend voor enige interactie. Al heeft een foto met zo'n volwassen tijger natuurlijk wel een veel grotere 'wow'-factor.

Mister Tom is met 4 verschillende baby/peuter tijgers op de foto geweest. Die tijgertjes zijn bijzonder speels en bijten en krabben ook af en toe. Een Thaise opzichter toonde zo'n bijtwonde op zijn bovenarm. Die peuter tijgertjes hebben al een bijzonder scherp gebit met forse snijtanden !

Het was al bij al een unieke ervaring om oog in oog te komen met zo'n karakteristieke tijgerkop. Wat een bijzondere uitstraling hebben die tijgertjes !

Doi Saket

Doi Saket is het dorpje waar de Tao garden spa gelegen is. Het plaatsje is omringd door heuvels en een stuwmeer. Het ligt op plus minus 40 minuten rijden van Chiang Mai.

Twee bezienswaardigheiden in de omgeving zijn het stuweer en de Doi Saket tempel. Op een donderdag in februari heb ik beiden bezocht. In België heersten er Siberische temperaturen terwijl het in Thailand een zwoele bewolkte 26 °c dag was. Hup die fiets op en nog snel even enkele "snacks en supplies" oppikken in de dorpswinkeltjes. De bijzonder lekkere versgeplukte Thaise-mini-banaantjes zijn een aanrader en ook de sappige papaya's zijn om duimen en vingers bij af te likken. Vers tropisch fruit voor een prikje, daarvoor alleen al zou ik naar Thailand verhuizen.

Op 10 minuutjes sta je op de stuwdam, er heerst een hemelse rust. Geen auto's toegelaten en slechts enkele Thaise wandelaars of fietsers. De glooiende hellingen vormen een idylisch decor rondom het spiegelvlakke meer. Al pootjebadend sta ik in het meer en de volgende filosofische bespiegeling schiet me te binnen als ik het meer observeer. Hierzo aan de oever zijn mijn gedachten zo stil als het oppervlakte van het meer, geen gedachtegolf te bekennen.

the perfect mirror

De gedachtenstromen in mijn hoofd zijn niet de woest golvende zeeën die me in België meestal te beurt vallen. Als ik naar het meer staar zie ik mijn eigen reflectie kristalhelder. Exact het gevoel dat ik heb bij deze gedachteloze toestand. Als de gedachten wegvallen is het leven simpel en kristalhelder.

Totzover deze uitzending door derden :"hoor ik de scepticus in mezelf al zeggen." Wie is er niet verslaafd aan zijn eigen hersenspinsels. Daar zijn ze weer de gedachtenstroompjes ... opzij opzij opzij maak plaats maak plaats maak plaats we hebben ongeloofelijke haast ... ze zenden me naar de Doi Saket tempel.

Al peddelend fietsend door de vallei, met aan mijn linkerzijde een kanaaltjes en aan mijn rechterzijde de onder water staande rijstvelden. In de velden staan enkele tientallen Thaise mensen groene rijstplantjes (u hoort me al aankomen, yes indeed) te planten.

De Doi Saket tempel komt in zicht, hij staat op een klein heuveltje genre muur van Hoei. Langs de tempel staat er een gouden stoepa die blinkend als een antenne naar de hemel gericht is, afgestemd op de frequentieband van God de vader of Boeddha in dit geval.

Ja, ook in de hemel moeten ze mee met de allernieuwste technologische ontwikkelingen, naast Stijn Meuris zijn satelliet Suzy hangt er ook een satelliet die Boeddha's boodschap naar het aardoppervlak zendt.

Spelenderwijs a la Philippe Gilbert vlieg ik de helling op en word eenmaal boven verwelkomd door een huizenhoog Boeddhabeeld. Het is trouwens officieel verboden om boeddha-beelden uit Thailand te exporteren. Ondanks dit verbod worden er in de plaatselijke tempels in een stad als Chiang Mai wekelijks boeddha beelden gestolen met als bestemming Europa of Noord-Amerika. Komen die dan allemaal terecht in hippe clubs zoals de Bhudda bar, vraag ik mij af ?

Het bijzondere aan de Doi Saket tempel zijn de muurschilderingen, oordeel zelf ..

Zelf vind ik de kleurenpracht en het vele goud in de Thaise tempels echt wel eyecandy. Het oog voor detail is overweldigend !

Sunday Market